Θα πρέπει πλέον να έχει κατανοηθεί από όλους, εκτός ίσως από τα πλέον βραδύνοα μέλη της τραπεζικής ελίτ, πως δεν είναι δυνατό να κλέψουν από τους Γερμανούς φορολογουμένους όσα λεφτά χρειάζονται για να....
σώσουν το ελληνικό κράτος από τη χρεοκοπία. Το πολύ-πολύ να καταφέρουν να αναβάλουν την κατάρρευσή του, που όμως τελικά είναι αναπότρεπτη.
Μόλις αυτό συμβεί, το νόημα θα έχει να τεθεί η Ελλάδα σε κάποιου είδους πρόσκαιρο, επιλεκτικό «καθαρτήριο», στο οποίο η ασήμαντη ελληνική οικονομία θα εξακολουθεί να μπορεί να βάζει σε μπελάδες όποιον είναι αρκετά ανόητος να δανείσει μια δεκάρα στις ανίκανες κυβερνήσεις της; Γιατί να μην το πάμε στο τέρμα, και να δώσουμε στη χώρα αυτό που πολλοί της κάτοικοι ζητούν μετ' επιτάσεως, εδώ κι έναν αιώνα σχεδόν;
Ας πάρουν κομμουνισμό!
Όσο απίστευτο κι αν μοιάζει αυτό στους σημερινούς νέους, ο κομμουνισμός υπήρξε κάποτε μια από τις σημαντικότερες ιστορικές δυνάμεις και κρατούσε σιδηροδέσμιους δισεκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά σήμερα ποιος τον παίρνει στα σοβαρά, εκτός βέβαια των τειχών των ελιτίστικων πανεπιστημίων; Ωραία, έχουμε την Κούβα, όπου όμως μόνο ο θάνατος του Κάστρο (Castro) στέκει ανάμεσα στην αναπόφευκτη μετατροπή της καθυστερημένης αποικίας-κρατητήριο σε θέρετρο τύπου «κλαμπ-μεντ». 'Αντε, υπάρχει κι η Βενεζουέλα, αλλά οι ελπίδες του κομμουνισμού εκεί σβήνουν μαζί με τον Ούγκο Τσάβες (Hugo Chávez), που προς το παρόν είναι απασχολημένος να κάνει χημειοθεραπεία και να κοιτάει αν πέφτουν τα μαλλιά του. Κι ειλικρινά, μια οικογενειακή δυναστεία ψυχοπαθών που κυβερνά ένα έθνος αποσβολωμένων ζόμπι δεν καθιστά τη Βόρειο Κορέα κανονικό κομμουνιστικό μοντέλο.
Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος, για να μην κυριαρχήσει η αμνησία, είναι ένα κανονικό μοντέλο κομμουνισμού εν δράσει. Ποιος είναι καταλληλότερος από την Ελλάδα να αναλάβει το ρόλο αυτό; Οι Έλληνες τον πολιορκούν για χρόνια, επιδεικνύοντας επίπεδα αντικαπιταλιστικής χολής απαράμιλλά για κάθε άλλη αναπτυγμένη χώρα. Συναισθηματικά είναι ήδη δεσμευμένοι στο σύστημα αυτό, πράγμα που έχει αναγκάσει τους Έλληνες που αναζητούν μια ευκαιρία να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό. Δεν αποτελούν στρατιωτική απειλή για κανένα, εκτός αν τρέμετε στη θέα μιας παράτας στρατιωτών που φορούν άσπρες φούστες. Επιπλέον διαθέτουν όλα τα χαρακτηριστικά της δομής μιας σύγχρονης δυτικής κοινωνίας, πράγμα που τους καθιστά ιδεώδες εργαστήριο για δοκιμή των μαρξιστικών θεωριών.
Απλά πετάξετε τους έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), κλείστε τη στρόφιγγα της ευρωπαϊκής βοήθειας και επιστρέψτε τους τα τυπογραφικά των δραχμών τους. Κι ύστερα καθίστε αναπαυτικά για μια γενιά και απολαύστε το θέαμα.
Η χώρα που ανακάλυψε τη δημοκρατία έχει ασκηθεί στην τέχνη να ζει εις βάρος των άλλων, ένα κακό παράδειγμα που οι δυτικές δημοκρατίες μοιάζουν αποφασισμένες να αποδοκιμάσουν έμπρακτα. Ως η πρώτη χώρα που ξέμεινε από τα λεφτά... των άλλων, η Ελλάδα είναι πανέτοιμη να κάνει το επόμενο λογικό βήμα, πέρα απ' το σοσιαλισμό.
Ένα ακόμα θετικό προσόν της για να πάρουν τη δουλειά, είναι πως η Ελλάδα δεν έχει καμιά αξιόλογη οικονομία να καταστρέψει. Η μόνη ελληνική βιομηχανία που αξίζει κάτι είναι ο τουρισμός, που καταρρέει γρήγορα καθώς οι επισκέπτες της χώρας σιγά-σιγά παύουν να βρίσκουν ιδιαίτερα διασκεδαστικό το να ταλαιπωρούνται από απεργίες ενώ προσπαθούν να γλιτώσουν από καταιγίδες κοκτέιλ μολότοφ. Όσο για μας τους υπόλοιπους, μπορούμε να βρούμε ένα σωρό άλλους να μας πουλάνε σουβλάκια, γιαούρτια κι ελαιόλαδο. Οι Έλληνες έχουν προ πολλού καταπνίξει κάθε έννοια ατομικής ιδιοκτησίας -μέσα σε έναν κυκεώνα περιβαλλοντικών, πολιτιστικών και κοινωνικών ρυθμίσεων που ελέγχουν ασφυκτικά κάθε χρήση γης. Δε θα ήταν διδακτικό να τους αφήσουμε απερίσπαστους να οικοδομήσουν τον εργατικό παράδεισό τους, ώστε να θυμηθούμε κι εμείς με τι μοιάζει ένας κρατικά επιβεβλημένος κοινωνικός εξισωτισμός;
Σε αντίθεση με τους Βαλκάνιους γείτονές τους, που είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τον κομμουνισμό μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο, η Ελλάδα τη γλίτωσε τότε χάρη στη μαζική δυτική παρέμβαση και την εμμονή του Τσόρτσιλ (Churchill) που εξανάγκασε τον Στάλιν (Stalin) σε υποχώρηση. Ο ολέθριος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του κομμουνιστικού κόμματος ΚΚΕ και των κυβερνητικών δυνάμεων που ενισχύονταν από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, έθεσε τις βάσεις για δεκαετίες πολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ των οπαδών των κομμουνιστών, που ουδέποτε εγκατέλειψαν το όνειρό τους, και δεξιόστροφων δικτατοριών, που ήταν αποφασισμένες να κυβερνούν δια της βίας Η ασταθής ισορροπία που κυριάρχησε μετά την πτώση των συνταγματαρχών, μετά βίας κάλυπτε τις υφιστάμενες εντάσεις μεταξύ των Ελλήνων, που διαρκώς διακατέχονται από μια αγωνία: μήπως αυτός δουλεύει λιγότερο από μένα;
Το πώς η Ελλάδα τα κατάφερε να «χωθεί» στον Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ενώ οι σκληρά εργαζόμενοι γείτονές της Τούρκοι εξακολουθούν να εκλιπαρούν να γίνουν μέλη, μπορούν να το απαντήσουν μόνο οι λαμπροί διπλωμάτες των Βρυξελλών, που όλα αυτά τα χρόνια έχουν σπάσει το κεφάλι τους να βρίσκουν διαρκώς μεθόδους να πασάρουν σε άλλους το λογαριασμό της Ελλάδας. Το γιατί η ΕΕ θεώρησε αξιόπιστο ένα κράτος που βρίσκεται σε μόνιμη χρεοκοπία από τότε που ανεξαρτητοποιήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1832, θα άξιζε να το ερευνήσουν οι «νιους οφ δε γουορλντ». Ίσως να είχε προσλάβει για σύμβουλο τη «Φάνι Μέι».
Οπότε, παρά τις ξέφρενες συνόδους, η τραγοκωμωδία φτάνει πια στην τελευταία της πράξη. Είναι ώρα η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κοινότητα να αναλάβει τις ευθύνες της και να αποχωρήσει από την Ελλάδα, πριν θυσιαστούν κι άλλοι αθώοι τραπεζοϋπάλληλοι. Αν υπάρχει μια επιδημία που δε θέλετε να επεκταθεί, αυτή είναι η πεποίθηση πως είναι δυνατό κάποιος να ξοδεύει αενάως περισσότερα από όσα παράγει. Κι ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό, είναι να αφήσετε την Ελλάδα στους Έλληνες και να πληρώσουν οι τραπεζίτες τα επίχειρα της απρονοησίας τους.
Όσο δύσκολο κι αν είναι να το παραδεχτεί αυτό ένας Ελληνοαμερικανός σαν κι εμένα, δεν είναι δυνατό να συνεχιστεί πέραν των 2,000 ετών η επανάπαυση της Ελλάδας στην αρχαίες της δάφνες. Αν και λίγα έθνη μπορούν να υπερηφανευθούν για τόσο σημαντικά επιτεύγματα στις τέχνες, το θέατρο, τον αθλητισμό, τη φιλοσοφία, τη ρητορική και την αρχιτεκτονική, που δόξασαν την Ελλάδα, είναι επίσης ώρα οι νεοέλληνες μια ρίξουν μια καλή, ειλικρινή ματιά στον εαυτό τους. Τι ακριβώς πρόσφεραν στον κόσμο τελευταία; Ακόμα σημαντικότερο, τι είναι έτοιμοι να κάνουν για να βοηθήσουν τον εαυτό τους; Αν δεν είναι έτοιμοι να απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά, ίσως ήρθε η ώρα να αρχίσουν να τραγουδούν τη «διεθνή».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου